Ikke ikke ikke…

Blijkbaar staat hier een apart kadertje om een beetje te zwanzen over mezelf, en bij deze zal ik dat dan doen ook.

Sinds 26 januari vertoef ik in dit hemelse land der zon, zand en zwarten en poog ik mijn creatief talent om te zetten naar een marktwaardig product. En dat blijkt nog te lukken ook. Tussen het schrijven door ontmoet ik de meest uiteenlopende soorten mensen, word ik een honderdtal keer per dag verleid door de lokale mansbevolking die mij wel ‘lekker exotisch’ vindt, en eet ik hier kip met rijst tot het mijn oren uitkomt.

Voor de rest heb ik geen reden tot klagen, want het is begin maart en het is hier ruim 30 graden (in de schaduw, uiteraard). Ik zit zo goed als aan de helft van mijn verblijf hier en weet niet goed of ik daar droevig of blij om moet zijn.
België heeft uiteraard alles wat ik hier niet heb, maar anderzijds lijkt Suriname wel stilaan zijn wortels in mij vast te wroeten.

Bij gebrek aan verdere zwans-inspiratie, laat ik jullie wat mij, moi, mich, me, mi,… betreft, lekker in het duister tasten.

Zongetinte groet,

Maid Marion