Foto’s

Met het massaal aantal foto’s dat ik hier heb liggen moet ik mijn trouwe fans toch een beetje soigneren. Bij deze: geniet ervan. I know I did. Er volgen er later nog wel…

Laatste dag

U leest het goed, mijn laatste stagedag is vol goede moed ingezet. Dit weekend wordt er nog gefeest tot in de vroege uren om dan zondag mijn valies te maken en maandag het vliegtuig op te stappen. Het is voorbijgevlogen en ik weet zeker dat ik na enkele weken koud Belgisch weer al terug zal willen keren naar dit tropisch land van zorgeloze mensen, heerlijk weer en culturele verrijking. Maar zoals het cliché het wil komt er aan elk mooi liedje een eind. En om in schoonheid afscheid te nemen gaan we zo meteen lunchen met enkele collega’s en gaan Annelies en ik hen verwennen met lekkernijen. Het wordt een pijnlijk afscheid, zowel vandaag als maandag. Er gaan tranen vloeien. Met kannen tegelijk. De Surinamerivier zal buiten haar oevers treden.

De laatste artikels:

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=41347
(Renovatie CCS-bibliotheek)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=37&id=41537
(Phagwa)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=37&id=41854
(Weeskinderen in de zoo)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=39&id=42028
(Private Mail Box)

Foto’s

Galibi:

     

 

5-daagse:

          

Vijfdaagse

Bij deze een verslag van de vijfdaagse, die enorm verrijkend, confronterend en onnoemelijk heerlijk was…

Maadagochtend vertrokken we richting Brownsberg, een natuurpark op 130km ten zuiden van Paramaribo, gelegen op een plateau van ongeveer 500m hoogte. De rit zou een kleine 3 uur duren. We begonnen aan de klim en werden zowat halverwege het plateau afgehaald door Radjen, die al boven was en ons met een ander busje tegemoet kwam. We laadden het ene busje uit en het andere weer in, en hernamen de klim. Toen we de eerste helling opreden, begon de misérie al. We bolden achteruit en de rem zorgde ervoor dat we aan het slippen gingen. Dankzij een stevige ruk aan de handrem stonden we uiteindelijk toch stil. Bijna-doodervaring nummer 1. We reden toen nog even verder, om na een honderdtal meter opnieuw achteruit te schuiven, dit keer omdat de remleidingen geknapt waren. De keuze was snel gemaakt: we gaan te voet!

Marcel nam het op zich om het remloze busje tot boven te krijgen, dus gaf hij vol gas en stoof de berg op. Het regende, dus de weg was gevaarlijk glad. We hebben dan ook een paar keer moeten sukkelen met boomstammen en rotsen achter de wielen om tegenliggers door te kunnen laten. Een keer was een tegenligger niet zo galant om Marcel door te laten (want de oprijdende bestuurder heeft voorrang), met een kleine botsing tot gevolg, allemaal zonder veel erg. De groep trok dus rustig te voet de berg op, om kleddernat toe te komen in onze hut, waar we ons warmden aan koffie en brood.

Nadat de hangmatten waren opgehangen, trokken we het woud in, op weg naar de Irenevallen, een kleine waterval beneden het plateau. De heentocht duurde een uurtje, en naarmate we dichterbij kwamen, begon het steeds harder te regenen. En dat in een regenwoud. Flauw mopje. Ha ha.

De terugweg was hels, omdat we het grootste deel van de weg steil stegen, en we merkten dat onze conditie te wensen overliet, maar we hebben het toch gehaald. Na een ijskoude douche, een deugddoende maaltijd en een gezellige babbel hebben we nog even aan de bar gezeten (niet teveel bij voorstellen: enkele krukken, een houten plank en een afdakje) om uiteindelijk niet te laat in ons bed te belanden. Hangmatten liggen bij nader inzien toch niet zooo geweldig goed, maar we waren te moe om te klagen.

Dinsdag begonnen we de dag met een korte trip door het woud, op zoek naar brulapen. De zon brak door en na een uurtje besloten enkelen terug te keren. We legden onze natte kleren buiten en ze droogden op een mum van tijd. De rest kwam iets later aangehuppeld met de boodschap dat ze toch brulapen hadden gezien. Bummer, ik had het graag meegemaakt. Maar mijn kleren waren tenminste droog

We stapten in de bus (een ander busje dat Lollypop en Radjen hadden gebracht) en reden de berg af. Marcel ging het kapotte busje dit keer de berg afrijden, dus wachtten we geduldig beneden. Tot we telefoon kregen dat hij na enkele bochten al gestopt was, omdat het te gevaarlijk was. Duh! Radjen moest dan maar weer de berg op, Marcel gaan halen. Ondertussen wachtten wij geduldig op onze reisleiders.

We vertrokken opnieuw, en reden tot aan Atjoni, waar we onze tocht verderzetten op het water. Het was ondertussen al aan het schemeren, en we hadden een boottocht van een goed uur voor de boeg. Combineer deze twee gegevens met een aquafobische Marion, stroomversnellingen en gigantische rotsblokken die opduiken in het midden van de rivier en het plaatje is compleet: bijna-doodervaring nummer twee!

We meerden aan op een idyllisch plekje (dat we pas konden zien in het zonlicht van de volgende dag), aten lekkere vis en doken ook vrij vroeg ons bed in. Dit keer sliepen we in hutten, op bedden met klamboes (muskietennetten).

Woensdag voeren we verder naar het dorp van Papa Da, onze bootsman, waar we kennismaakten met een van zijn vrouwen, en enkele van zijn 24 (!!) kinderen. De kleine ADHD’er Manuel stal ons hart, maar bleek ook nogal ondeugdend.

De rest van de dag konden we relaxen, vissen, slapen, zonnen,… en ’s avonds maakten we een kampvuur. Door de trage bbq (meer een toestel om vlees en vis te roken) konden we pas eten om 22u, maar het smaakte des te meer. We brachten nog enkele gezellige uren door bij het kampvuur, en gingen daarna slapen, hoewel ik vrees dat sommigen nachtmerries hebben overgehouden van het aanbeeld van de vele vogelspinnen in het dorp, die op de bomen zaten en dus niet gewoon in het rond kropen maar ook de weg naar de hutten hadden gevonden. Ik liet het niet aan mijn hart komen en sliep als een baby.

Donderdag brachten we een bezoek aan een marronsdorp in de buurt, waar we een hoop authentieke souvenirs kochten en mannen en vrouwen in niet meer dan een pangi (kleurrijke lendendoek) zagen werken, wassen en koken.

We voeren met de boot verder de Surinamerivier af met de boodschap dat we nu en dan zouden moeten uitstappen om de boot over steilere stroomversnellingen te loodsen. Met hoge stappen om het grijpende wier te vermijden, en kleine pasjes om de rotsen en hun grillige vormen te overmeesteren, duwden we de boot enkele tientallen meters de rivier op. Wat een geweldige ervaring! Iets verderop was de stroomversnelling te heftig om te trotseren, dus maakten we de boot vast aan een rots en gingen we chillen in het water en op de rotsen. Een hele namiddag zwommen we, zaten we onder mini-watervallen en droogden we op de rotsen. Het weer was uiteraard geweldig. Op de terugweg moesten we wederom de boot slepen, maar dit keer naar beneden om te voorkomen dat hij genadeloos tegen de rotsen te pletter stortte.

Die avond heb ik een heerlijk gesprek gevoerd met Alex, de Nederlander die in Suriname zijn hart heeft verloren en ons ook begeleidde op de trip. We gingen nog kaaimannen spotten (maar vonden er helaas geen) en kropen tegen 2u ons bed in.

Vrijdag trokken we weer richting marronsdorp, maar dit keer om het Ananasgebergte te beklimmen. Papa Da gidste ons door het oerwoud en waarschuwde ons voor gevaarlijke planten en kuilen. Op een bepaald moment voelde ik een scherpe pijn aan de zijkant van mijn voet en ik zag centimetergrote termietem krioelen over de grond. Lopen was de boodschap!! De uiteindelijke klim op de berg zelf was best wel lastig, maar het uitzicht loonde de moeite.

Bij ‘thuis’komst pakten we onze zakken en begonnen we aan de terugweg. Een boottrip van 3,5 uur met aansluitend een busrit van minstens 6 uur… het beloofde zwaar te worden, maar we waren allemaal ongelooflijk voldaan en hadden een heel weekend om rustig te bekomen.

Bij deze heb ik mijn laatste werkweek ingezet en binnen exact 7 dagen vertrek ik terug naar huis. Het is mooi geweest. Prachtig zelfs. Maar het thuisfront lonkt, en ik lonk terug.

Ik ben het kabeltje van mijn fototoestel vergeten, dus de foto’s volgen later deze week. Ik zal nu even kijken wat ik met de Galibifoto’s kan aanvangen… 

Phagwa

Holi-Phagwa

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Het Holifeest, Holi-Phagwa of Phagwa, Phagawa, Phagua is een Hindoestaans feest dat jaarlijks rond de maand maart gevierd wordt en in feite een combinatie is van een lentefeest, een feest van de overwinning van het goede op het kwade en een nieuwjaarsfeest. Volgens de Gregoriaanse kalender wordt het in het voorjaar gevierd en in de Hindoekalender op de dag na de volle maan van de maand Phaalguna. Naar deze maand is dit feest ook genoemd, Phagua/Phagwa. Het Holifeest kenmerkt zich door dans, zang, versnaperingen en het strooien met gekleurd poeder, parfum (Goellaal) en gekleurd water (Abier).

Daar zijn we dus ’slachtoffer’ van geweest dit weekend. Nuja, eigenlijk hebben we het zelf gezocht, want het feest ging door in de Palmentuin. De boodschap van Marcel, die hindostaans is, luidde klaar en duidelijk: doe kleren aan die nadien in de vuilbak mogen. Bij deze: sorry mama, maar de kleren die je op de foto’s ziet zullen niet in mijn valies zitten. Behalve mijn beha, die kunnen we wel nog reanimeren.

Een beeld zegt meer dan 1000 woorden…

       

Zoals vermeld: volgende week ben ik op 5-daagse trip naar het binnenland, en daarna zet ik mijn laatste werkweek in hier bij de Ware Tijd. Ook mijn laatste Surinameweek is dat ingezet. Maar daar denk ik nu nog even niet aan. Zwijgen en genieten…

Galibi en andere beesten

Rustig aan, geen paniek. Ik ben terug. Na twee dagen zweten en afzien in mijn ziekenbed als gevolg van een zonneslag, ben ik opnieuw paraat. Voor diegenen die het niet meer weten, dit weekend heb ik een heerlijke trip gemaakt naar Galibi, alwaar we ’s nachts schildpadden hebben gezocht (en gevonden) die aan wal komen om hun eieren te leggen. Het was eerlijk waar een hoogtepunt in mijn reis naar Suriname. Bij een van de stopplaatsen onderweg (de reis duurde minstens 6 uur!) kwamen we ook een aapje tegen, geketend en dus een huisdier. Uberschattig, geloof me.

Vandaag zit ik op de binnenlandredactie tot het einde van mijn stage. Maar aangezien hier van deze vrijdag tot en met maandag geen krant verschijnt omwille van Pasen, wordt het alweer een lang weekend. En maandag vertrekken we met de bende op 5-daagse, om dan de 31ste terug te komen en de laatste stageweek in te zetten. Jaja. Nog een luttele 20 dagen en deze gebronzeerde jongedame zet opnieuw voet aan wal in mijn dierbaar België. Ik kijk er stiekem al naar uit, al wordt het achterlaten van Suriname ook een zware opdracht.

Blijkbaar kunnen de foto’s niet bekeken worden, mijn excuses daarvoor. Ik vertrek morgen op trip, maar volgende week probeer ik het in orde te krijgen.

 En nog enkele artikels:

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=41179

(Schipper mag ik overvaren?)

 

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=41301
(Het vergeten broertje van het Surinaams Museum)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=41298
(Numismatisch Museum onder de loep)

Hopelijk lukken de foto’s nu wel:

Partypics

Dit weekend zijn we nog eens gaan feesten. Dat doen we elk weekend, maar ik trek er niet altijd foto’s van… dus bij deze, een lading pics van de bende @ Zsa Zsa Zsu (een club niet ver van ons huis, die op dit moment erg populair is)

Zondag zijn we met de boot vertrokken richting plantages. We voeren tot Frederiksdorp, een oud slavendorp met cacaoplantages, daarna hielden we halt in Rust en Werk en als laatste halte bezochten we Nieuw-Amsterdam. Dat laatste is bekend om zijn openluchtmuseum met het fort, dat vanuit de lucht een stervorm heeft.  Ik heb zelfs op de boeg van het bootje gezeten, met de grote Surinamerivier als een bruin tapijt voor mij uitgestrekt. Met mijn tenen kon ik het water net raken. We hebben ons kostelijk geamuseerd, maar in Nieuw-Amsterdam begon het op zijn Surinaams te gieten, en zijn we drijfnat naar huis gegaan. De lekkere tomatensoep van Stefanie maakte veel goed. Foto’s van deze trip volgen nog!

                                         

En nog een paar artikels…

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=41011
(Sranan Torifestival)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=41010
(Marronvrouwen vieren internationale vrouwendag)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=41122
(Torifestival van start)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=40951
(EBG blijft 550-jarig bestaan navieren)

Countdown

Het drong vandaag tot mij door dat ik nu echt moet beginnen aftellen in plaats van optellen. De helft is nu ruim overschreden, met 40 dagen gepasseerd en nog maar 34 dagen te gaan.

Nog wat nieuwtjes:

We werden vorige week woensdag getrakteerd op het gezelschap van twee vrienden van Sam: Jo en Tim. Ze blijven twee weken, en hebben al een trip achter de rug van zaterdag tot en met gisteren. Het was een blij weerzien. Ze hebben 4 dagen doorgebracht in het binnenland, met kaketoe en papegaai op het menu (die door de jongens zelf moesten gepluimd en gekuist worden…brrr),  nachten in een hangmat, midden in het regenwoud… ik heb al zin gekregen in onze trips!

Ik heb de groep vorige week geïntroduceerd in het spel “Geheime Aanbidder”, waarbij iedereen een naam trekt en die persoon gedurende 2 weken anoniem en zo subtiel mogelijk moet verwennen. Iedereen loopt hier plots ene pak vrolijker rond!

Gisterenavond heb ik de bende nog eens getrakteerd op een lekker bord spaghetti. En als ik echt hard mijn best deed, smaakte ze zelfs een beetje zoals thuis. Mijn vers slaapkleedje dat ik in mijn valies terugvond, is het enige kledingstuk dat nog echt naar ‘thuis’ ruikt. Wat een confrontatie, die geur! Heerlijk, dat wel. Ik sliep beter dan ooit.

Terwijl we naar de jongens hun foto’s keken, kwam een kleine vriend ons gezelschap houden. Een salamander gluurde vanop de muur mee.

Deze ochtend was het abnormaal mooi weer, en daarbij heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze zonovergoten omgeving nog eens te fotogaferen.

Foto’s volgen, want Sofie en ik vertrekken nu naar een ‘item’

                     

 En last but not least: laaf uw dorstige hersenenen met mijn schrijfsels!

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=40755
(This is me with my own culture)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=40803
(Geslaagde promotie…)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=40798
(Voorleesweek)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=40850
(Nieuw schildertalent exposeert)
 

Artikels…again

Het is weer zover: een lading artikels van deze naarstige werkbij.

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=40578
(Lezen is weten)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=40534
(Afdeling Cultuurstudies doorgelicht)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=40537
(Schilderij Joan van Hetten is af)

http://dwtdatabase-com.web5.tempwebsite.net/website/nieuws.asp?menuid=41&id=40477
(’Avontuur bij de grote rivier’ in boekvorm)

The Kooks

Gisteren hebben gekke Stefanie en ik lasagne gemaakt. En reken maar dat hij lekker was. Wie zou de fluim gevonden hebben?